wintervuurplaats

De WinterVuurplaats: een ontmoetingsplek tijdens de dertien heilige nachten. Een kruispunt van wegen, een plek om te zijn en elkaar tegen te komen. Elke avond vanaf 17.00 uur staat de deur van onze gher (Mongoolse tent) open. Wees welkom en vertel waar je vandaan komt… Open avonden wisselen zich af met avonden waarop er een programma is. We bewegen ons tussen gesprek, kunst, inspiratie en feest, En voor iedere avond geldt: kom binnen, kijk rond, praat, koester je bij de kachel, we zijn benieuwd wie je bent…

…oja, en de koffie, thee & glühwein staan klaar en rond een uur of zes is er iets eenvoudigs te eten.

Wanneer & waar precies?
Iedere avond vanaf 17 uur, van 24 december 2007 tot en met 5 januari 2008 op landgoed De Reehorst in Driebergen (naast station Driebergen-Zeist). Zie ook de routebeschrijving op deze pagina onderaan. Daarnaast zijn er ook een aantal programma’s, zoals de kindermiddag, die eerder op de dag beginnen. Zie het programma voor meer informatie daarover.

Prijzen
Met geld is er geen kunst aan (zei Pippi Langkous). We zouden zonder willen, maar helaas kosten brandhout, de tenten, en alles eromheen gewoon geld. Daarom vragen we van ieder voor een open avond een vaste bijdrage van €7,50 en op de avonden met een bijzondere gast of op de feestavonden een entreebedrag van € 12,50 / 15.00. Daarover lees je op de pagina programma.

Iedereen die meedoet aan de WinterVuurplaats deelt mee in de kosten. Mochten deze echter een bezwaar voor je zijn om te komen dan zoeken we graag samen een passende oplossing. Je kunt daarover contact opnemen met Roeland: roeland@wintervuurplaats.nl

Heb je een vraag over de financiën van de WinterVuurplaats of wil je ons project financiëel ondersteunen, neem dan ook contact op met roeland@wintervuurplaats.nl

p.c. boutens

Na den Overval – P.C. Boutens (1870-1943)

Ontwaakt van zoo nabij den dood,
Vind ik in kring en wacht gewend
U aller oogen kleur- en glansbekend,
En in uw handen blank en rood
Van wijn en brood?

Breekt niet, maar schaduwt en ontdicht
Een korte poos den klaren ring,
Legt op mijn oogen uwer handen zegening
Ik schroom te zien mijn eigen bleek gezicht
In zooveel licht.

Tusschen uw jonge hoofden schijnt de blanke dag,
Weldadig-kleurelooze droom…
Vreemd, door zoo roode droomen als ik zag,
Redd’en mijn oogen nog hun teêren schroom 
En reeden lach…

Zij namen al den leeftocht dien ik had,
Maar, meer dan ‘k hopen dorst,
‘k Voel in den buidel van mijn borst
Kloppen veel rijker voller schat
Dan ik omvat.

Zoo laat, zoolang wij zijn op ‘t pad,
Me uw stillen gast in de’ armen schijn,
En ik zal eens uw gastheer zijn
Bij ander brood en andren wijn,
Wanneer wij komen in de groote stad.

He grew up in a strict protestant family environment, which engendered a life-long respect for language and receptiveness to its beauty and nuances. He studied Classical literature and worked as a teacher in Voorschoten for 10 years. Floored by depression, he resigned from this job. In 1904 he spent a few months resting and recuperating in the North-Italian Alps. Upon his return to The Netherlands he settled in The Hague, where he tried to find a middle ground between the freedom of an artist’s life, and a living as a private tutor. Although he was an active board member of the Vereniging van Letterkundigen, the Willem Kloos-fonds and the Nederlands P.E.N.-club, he nonetheless led a withdrawn life. The last years of his life were those of a recluse, and of resistance against the levelling spirit of the age. At the age of 18, he translated Plato’s Symposium. The book was a decisive influence on his conceptions of love and eroticism. He later translated works by Aeschylos, Homer, Oscar Wilde and J.W. Goethe. At the age of 28 he made his debut with the collection Verzen. His influence on the generation of poets from 1910 onwards was considerable.

Graag zouden we ook dit weer een bijeenkomst organiseren om Roemi’s huwelijksnacht (sjab-e ’aroes) te vieren, om de dag te gedenken dat de laatste sluier werd weggenomen en hij zijn meest dierbare Geliefde ontmoette. We willen dit doen met gedichten, gebeden, muziek, sema, zikr-dans, Turkse thee en lekkere hapjes. De toegang is vrij maar een donatie is altijd welkom. Vanwege een beperkt aantal plaatsen vragen we je om je van tevoren op te geven.

De sema (het wervelende gebed) is voor derwisjen een vorm van spirituele beoefening. Het doorgaande proces van contemplatie en het zuiveren van het hart richt zich op het verfijnen van het spirituele ‘luisteren’ (samâ‘). Het gewaarworden van goddelijke schoonheid en inspiratie – de opbrengst van het echte luisteren – zet ons aan tot het goede en het schone (ihsân). Elk detail uit de sema bezit een symbolische betekenis. Zo is er bijvoorbeeld de buiging die elke derwisj voor en na het wervelen doet voor elk van zijn metgezellen. Deze buiging staat voor het respect dat ieder mens aan zijn medemens kan betonen.

We willen je van harte uitnodigen deze middag met ons mee te maken.